temmuz'da doğmak/ölmek bir de ağaçlar, kuşlar, kediler, çekirgeler, denizler

Yazın nefes alışı değişiyor insanın. Dolayısıyla hayatının ritmi, yazıları da değişiyor. Kesik kesik, soluyarak, çok sıcaksa hayatta kalmaya çalışarak yazılıyor yazılar. Ya da yazılmıyor. Hissedilip yazılmayan, doğmamış yazılara karışıyor. Ne oluyor peki o yazılara, hissedip aktaramadığımız yazılar yine bir gün gelip bizi buluyor mu yoksa hepten unutuluyor mu?

Zor bir temmuz ayıydı. Vardır öyle günler, vardır öyle aylar, hatta vardır öyle ömürler. Hastanede -refakatçi olarak- zaman geçirince bu dünyanın adil bir yer olmadığını daha iyi anlıyor insan. Oradan dışarı bakınca yalancı da olsa bir “Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi”. Aslında o gözümüzden kaçan hayvanlar; kargalar, kaplumbağalar, kazlar da dışarıdaki dünyanın refakatçileri. Kimse bilmez kimse duymaz. İnsanın hastanelerde yaşatılmaya çalışılmasında gerçek olmayan bir şeyler var. Dışarıda onu öldürmek için bunca çaba harcanıyorken...

Şimdi şu dinlediğim şarkı, “ben bir denizim” diyor. Dinlerken ben değil de herhangi biri hatta bir çekirge –şu sıralarda en çok onlarla karşılaşıyorum;)- olarak dinlemek ne rahatlatıcı. Bir ceviz ağacı olarak dinlemek.

İnsanın bazen kendinden uzaklaşması, Heidi gibi bulutların üzerine çıkması ne güzel. Daha önce de demiştim Heidi’yi düşünmek mutlu ediyor beni. “Ben bir kiraz ağacıyım Kyoto parkında ne sen bunu farkındasın ne de yakuza farkında” demek. Kıyısız hür bir deniz olmak güzel. Birinin yazdığı hepimizin oluyor. Yazmak, okumak güzel. Birinin ölümü birinin doğumu oluyor. (Ben de Temmuz ayında doğan talihsizlerdenim;) Tuhaf bir tesadüf...Azizlik. (Bayılırım bu kelimeye ve şimdi düşündüm de başka dillerde tam karşılığı yok.) Terazinin kefeleri dolup dolup boşalıyor. Denge. Birinden ayrıldığında birinin bir başkasına kavuşma sevincini düşünmeli. 

Bali'de ölen birinin bir ağaç, bir kuş, vs. olarak yeniden dünyaya geleceğine inanılıyor, ölen kişinin ruhu eski evini bulamasın diye naaşı karmaşık yollardan cenaze yerine götürülüyor. Var mı böyle bir muziplik! Neme lazım, durduk yerde bahçenizde bir vanilya ağacı, bir maymun peydahlanmasın diye. Ama Bali'ye gitmeye gerek yok. Çocukken de arkadaşım Tangül, suratı turşu satan bir sokak kedisinin -hem de sarman- ölen büyükbabası olduğuna inandırmıştı beni. (İkisi de sarıydı ve huysuzdu bir kere.) Mahallenin tüm çocukları bu kuyruklu büyükbaba önünde hazırola geçerdik.

“Ne olursa olsun yaşamaya mecbursun” diyor Bulutsuzluk Özlemi “Güney’e Giderken”. Solda güneş yükseliyorken Güney’e gitmek güzel. Şarkıları hiç azımsamamalı. Pek çok şeyin yapamadığını onlar yapıyor. Şarkılar güzel. Başka ne, insanın içindeki acıyı damıtıp ondan böyle bir güzellik çıkarabilir ki?

Bloğu özledim. Bir merhaba olsun bu;)  

*"Ben bir denizim, kendi varlığı içinde taşan

   Uçsuz bucaksız, alabildiğince geniş, hür bir deniz," Mevlana'nın dizeleri.