Geçen gün kitapçıya girer girmez elimdeki kütüphane kitapları öttü: Kitapları çantamdan çıkardım. Orada çalışan biri, ne zamandır elimde gezdirdiğim Adsız Sansız Bir Jude kitabını görünce heyecanını gizleyemedi.
-Bu çok, çok güzel bir kitaptır.
-Gerçekten de öyle. İnsanın içine işliyor.
-Çılgın Kalabalıktan Uzak'ı okudunuz mu?
-Okumadım ama çok merak ediyorum, okumak istiyorum. Okuduğum ilk Thomas Hardy kitabı bu.
-Okuyun. O da müthiş bir kitap!
Jude'un ve Sue'nun bu dünyanın dışındaki varlıklarıyla bir aradayım bir süredir. Jude ve Sue adeta dünyada yalnız kalmış iki tragedya kahramanı.. Jude bulunduğu köyde bir merdivene çıkıp uzaktaki, "üniversite ve aydınların şehri" Christmenster'ın ışıklarına bakıyor ve bir gün oraya gidip daha çok okumanın hayalini kuruyor. Fakat köşelerin çoktan kapıldığı bir dünyada adsız sansız kalmaya yazgılı o. Sue topluma kafa tutuyor, kendi ahlakını diretiyor, yine de cesaret onun da hayatta tutunmasına yetmiyor.
"Bir günah işlemediğini bildiğin halde yasalarla emirler bir insanı mutsuz kılıyorsa bunları gözetmenin ne yararı var?"Adsız Sansız bir Jude edebiyatın en güzel tutunamayan hikayelerinden birini anlatıyor. Bu iki titrek sevgili, gitgide eriyorlar gözümüzün önünde. Hardy'nin umutsuz bakışı, güzel kederi kitabın iyice içine işliyor.
Son zamanlarda art arda okuduğum Kızıl Damga, Effie Briest, Bir Kadının Portesi gibi Viktoryen romanların tozlu büyüsü altındayım. Boyumdan büyük laflar da etmek istemem ama roman en çok o dönemin, ondokuzuncu yüzyılın ruhuyla örtüşen bir şeymiş gibi geliyor bana. Romanları fırından yeni çıkmış halleriyle değil üzerinden biraz zaman geçtikten, kitaplar biraz toz gördükten, hikayeler demlendikten sonra okumak gerekiyor sanki.
Merak ediyorum, bir sonraki yüzyılın insanları bugün yazılanları nasıl değerlendirecekler? Geçen gün elime "Little Vampire Women" diye "yeni" bir kitap geçti. Küçük Kadınlar'ın tekrar yazılmış hali. İçimden 'umarım Sue ile Jude kendi hallerinde kalmaya devam ederler,' dedim.
Yorumlar
Yorum Gönder