neşeli kadınlar arasında - II

joyous women in cordoba
Daha önce de yazmıştım. Neşeli Kadınlar bunlar. Bu kez Cordoba’da bir taş duvarın gölgesinde oturmuş dondurma yiyorlar. Kulaklarının arkasına çiçekli tokalarını takmışlar. Kabarık elbiselerini, eteklerini giyip sokağa çıkıyorlar. Neşeli kadınlar her yerde beni etkileri altına alıyor. İnsan güzel bir şeyle karşılaşınca gülümsemekten daha fazlasını yapmak istiyor bazen. Fotoğraflarını çekiyorum biraz çekinerek. Hemen kalkıp bana poz veriyorlar. Evet diyorum, işte neşeli kadınlar! Hayat bilgisi daha ziyade kitaplarla oluşturulmuş biri olarak gidip “neşeli kadın olmanın başlıca kuralları nelerdir?” diye sormak istiyorum. Çıngıraklı kahkaha (var öylesi) nasıl atılır? Hayata nasıl nanik yapılır? Ve neşeli kadın olmak için bir yaş haddi var mıdır? Sonra bu saftorik sorularımı kendime saklamam gerektiğine karar veriyorum (?!)
joyous women in cordoba
Hayatlarının bir döneminde giyinip kuşanırken “çok mu iddialı oldu, popom fazla mı çıktı (annelerden kızlarına geçen genetik bir rahatsızlıktır kanımca), yok o mu pırtladılarla canını sıkmış tüm kadınlara ithafımdır!!! İspanyollar'ın “rahat ol” anlamında kullandıkları bir laf var. Söylenişi bile insanı rahatlatmaya yetiyor. Ben de onu söyleyeyim sana ey içi içini yiyen insan! Relajate, relajate! (“Relaahate “okunuyor.) Bazen düşünüyorum da, başka dilde konuşsak daha çok rahatlatacağız gibi geliyor birbirimizi. Hem kelimeler de dinlenmiş olur biraz.

Yorumlar

  1. "Hayat bilgisi daha ziyade kitaplarla oluşturulmuş biri olarak gidip “neşeli kadın olmanın başlıca kuralları nelerdir?” diye sormak istiyorum."

    İşte bu cümle,başıyla ben,sonuyla ben.

    Keşke öğrenilebilen formülü olsa bunun.Bazen öyle çıngıraklı kahkahalar atabilen biri olmak faydalı bir şey olmalı.Hem kendine,hem çevrene.
    özlem

    YanıtlaSil
  2. Özlemcim,
    Benim hala bir umudum var! Yaşla gelen bir şey, hayata karşı bir ayakta durma biçimi olduğunu düşünüyorum bu çıngıraklı kahkahaların. Ara ara hatırlamak gerekiyor sanırım.
    Üzerinde çalışacağım:))

    YanıtlaSil
  3. İnsanın çocuğu olunca bir de onlar adına bu konulara dalıyor, ne yapsam da neşeli olsa, rahat olsa gibi. Annem pekçok zaman "keşke" der ("keşke bugün şunu yapsaydık", "tüh...", over-optimization), ben de bundan çok sıkıldığımı farkettim, 6 yaşındaki kızıma "keşke demek hiç yok" diye telkine başladım, takmasın öyle herşeyi, olanın güzelliğini yaşasın.

    YanıtlaSil
  4. Aslında çocuklar bizden daha iyi yaşıyorlar içinde bulundukları a'nı. Oyun oynarken filan özellikle, tamamen o a'nın içinde kayboluyorlar. Çok özeniyorum o hallerine.Sanırım bu gibi şeyleri annelerden değil de çocuklardan öğrenmek daha mantıklı:))
    Annelerde kaygı durumunun yanında hayata sitemkar bir bakış oluyor fazlasıyla. Yaşanmamışlıklardan olsa gerek...

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

kırmızı balon

evini arayan kaplumbağalara...

leonard cohen'le bir gece yarısı