yazmak ya da yazmamak

Yazmak yeraltı dünyasının kılavuzu. Tanıdığın bir boşluğu kapatmaya karşı nafile bir çaba. Bir kokunun peşine takılmak, kurabiye kokusunun, mandalina kokusunun...

Çivilenmek kendi boşluğuna.

Kazımak.

İnceltmek

Acıyacağını bile bile yek bir dil olup çürük bir dişin üzerine bastırmak.

Yazmak yalnız kalmak. Yaşamamak!

Bel ağrısı, boyun fıtığı, kireçlenme gibi istenmeyen misafirleri ağırlamak.
Belki yaşamayı belli belirsiz küçümsemek, yaşamın sunduğu meyveyi elinin tersiyle itmek, kendince bir meyve bulmaya çalışmak, onu tasarlamak, büyütmek, o meyvenin varlığına inanmak, kendin pişirip kendin yemek.

Yazmak kumdan kaleler yapmak, dünyanın karşısına çıkacağın kutlu ana hazırlanmak demek. Belki de ağır ağır delirmek.

Yazmak bir okyanusun, bir çayırın neresinden tutacağını bilememek demek. Onun kıyısında olup bir kağıda bakmak, ömrünü onu kendine saklayacağın aletleri icat etmekle geçirmek demek. Yazmak okyanusun hangi kıyıdan daha güzel göründüğünü aramak, bambaşka şeyler bulmak ve sonunda gözlerini unutmak demek.

Yazmak küçük, hissedilmeyen çivilerle tuturulduğumuzu bilmek

Yazmak, ayna karşındaki soytarı eşini aramak, yazmak kendi kendine tanıklık etmek demek.

Yazmak kağıt üzerinde soluyan bir leke demek.

Yazmak ‘onlar’la birbirimizi bağlayan görünmez ipleri çekiştirmek demek. Bir yolculukta, otobüs camında o iplerin çekiştirildiğini hissedip usulca gülümsemek demek.

Yazmak çekmecelerle yaşamak demek.

Yazmak tüm kötülükleri, içindeki ipsizleri bir bir kucaklayıp onları evcilleştirmek demek.

Korkmayınız, yazmak gayet iyi huylu bir edim!