Up In The Air (Aklı Havada) - "Tired of America" şarkısı eşliğinde

Kimi filmler vardır, yeni bir şeyler söylüyormuş gibi yapar ve üzerini biraz kazıdığınızda altından vaaz veren bir Mel Gibson çıkar.

Issız Adam Uçakta / Kartlarım, millerim ve ben!!!

Film, uçakta –hep aynı havayolu- ya da otel odalarında –hep aynı otel- iken mutlu olan, duygusal bağ kurmaktan kaçınan bir adamı anlatıyor. Clooney, işi gereği Amerika’nın dört bir yanına uçuyor, 320 günü yolculukta geçiyor, evde olduğu diğer 40 güne de katlanıyor bir şekilde. Film boyunca onu jilet gibi takımlarının içinde, “cool” adam olarak izliyoruz. Bir uçuş gurusu olmuş adeta, havaalanında şaşkın şaşkın dolaşan kalabalıklardan çeviklikle sıyrılıyor, kartları sayesinde sorunsuzca uçaktaki rahat koltuğuna kuruluyor. (Zaten onu patlak, tekeri çıkmış ya da yamulmuş bir bavulla bu dünyada göremeyeceğimiz kesin…Bu durumlar ancak biz fanilerin başına gelir.) Filmin sonunda atılan yumrukla bile sarsılmıyor, bize Hollywood’un sağlam kalelerinden biri olduğunu gösteriyor.

Clooney’nin yaptığı iş ise insanlara işten atıldıklarını söylemek. Bu nasıl bir iş tanımıdır, böyle bir konuda uzmanlaşma gerçekten var mıdır bilemiyorum. Film boyunca kendisine işten atıldığı söylenen, pek çok insan görüyoruz. İnsan buradan bir şeyler çıkacağını umuyor. Sendikal bir hareket filan değil ama en azından bir isyan bekliyor. Ne bileyim belki de yabancılaşmasını ve yaptığı işin ne denli berbat bir şey olduğunu fark edecek ve hiç değilse biriken (aya gitmeye yetecek kadar mili varmış) milleriyle dünyayı dolaşacak diye düşünmeden edemiyor. (Evet, fazlasıyla bu filmlerden izliyorum sanırım)

Filmin ilk yarısı Clooney’nin kredi kartları, özel üyelikleri, otel kartlarıyla ördüğü dünyasını anlatıyor. Sonra yanına bir de Vera Farmiga geliyor. Onun da işi için sık sık uçtuğu ve akraba bir ruh halinde olduğu ortaya çıkıyor (Sen öyle san!) İkisinin neredeyse şehvetle birbirlerine kartlarını gösterdikleri bölüm filmin can alıcı sahnelerinden. Ancak buradan sonra film giderek daha kötü bir yola sokuyor kendini. Belki de nereye gideceğini pek bilemiyor. İki kızkardeşiyle bile fazla bir yakınlığı olmayan Clooney, Vera Farmiga’yla birlikte kızkardeşinin düğününe katılıyor. Hatta son anda vazgeçecek olan damadı ikna etme görevi bile kendisi gibi evliliğe inanmayan birine kalıyor.

Her canlı evliliği tadacak!
Film, tuhaf bir şekilde sona eriyor. Kartçılık oynadıkları, hatta Clooney’nin bir kalabalığa yaptığı önemli bir konuşmasını yarıda kesip koşa koşa yanına geldiği (çok özeniyorum, bir gün ben de böyle bir şey yapmak istiyorum) Vera Farmiga da ona sırtını dönüyor (Meğer o da mutlu mutlu yaşamıyor muymuş?) Ve bir kez daha Hollywood evlilikten başka alternatif üretemeyerek (arıyorum, arıyorum, bulamıyorum) gözümüzü kara çıkarmıyor. Filmin sahici bir ilişki kurmakla ya da modern zamanlarla bir derdi varmış gibi görünse de niyeti herkesi “evermek”. İşten çıkarılanlar da arada kaynıyor. Bir şey diyecekmiş gibi olup sonra büyüklerin sözünden çıkmaması gerektiğini düşünerek geri adım atıyor sanki yönetmen. Hem de Juno’nun yönetmeni…

Hollywood’un bu kolaycı anafikir anlayışı aklıma ister istemez yerli Issız Adamımızı getiriyor. Orada da ona alternatif üretmek için gencecik kızı apar topar evlendirip çoluk çocuğa karıştırıyoruz. Sırf Issız adama, “gördün mü bak” diyebilmek için.

Filmden çıkarılacak dersler:
- Kartallar Yüksek Uçar. Kazanan Yalnızdır. Aforizmasını yürüten kaptan
-Kriz nasıl da etkiledi hayatımızı, insanlar işten atıldı filan ama evlilik gibisi var mı??
-Kimi insanların hayatlarında koca bir boşluk var…Evlenince geçer!
Good night and good luck!

(Hıımm, aslında kabin ekibiyle arkadaşlık yapabilirdi!!! Heey, sesimi kimse duymuyor mu??)